Museum Kaap Skil is tegenwoordig misschien vooral bekend als ‘het museum van de jurk’, toch blijft de jutterij een belangrijk onderdeel. Mensen kijken hun ogen uit bij de bonte verzameling strandvondsten. Ik voel mij in de jutterij helemaal op mijn plek, zo tussen al die vondsten van Texelse jutters! Op woensdag- en vrijdagmiddag vertel ik over het jutten aan de bezoekers van het museum.
Vanaf mijn jeugd
Ik ben opgegroeid op Texel, in een groot gezin. Als klein jongetje al ging ik met mijn broer en vrienden op pad, naar het strand of het wad, om te jutten. Net als zoveel Texelaars konden we planken, balken en kolen goed gebruiken. Hout dat langer was dan je fiets, mocht je niet meenemen. Dat was voor de strandvonder. Dat maakte het natuurlijk extra aantrekkelijk om te proberen het toch naar huis te krijgen. Verstoppen achter de duinen was dan de eerste stap, ophalen kon later. Grappig: als je in de duinen iets van een andere jutter tegenkwam, nam je dat echt niet mee. Stelen van elkaar was uit den boze!
Spullen met een verhaal
De strandvondsten in de jutterij van het museum zijn heel divers. Zo is er een enorme wand die van boven tot onder volstaat met glazen flessen. Er zijn scheepsonderdelen, verloren handelswaar, opgeviste botten van prehistorische dieren, onderdelen van neergestorte vliegtuigen en nog veel meer. Overal is een verhaal bij. Ik kies de meest aansprekende onderwerpen uit om over te vertellen.
Creatief met vondsten
Als je niet veel geld hebt, word je vanzelf creatief met je strandvondsten. Zo zijn van rollers – ballen die onderaan het net vastzitten om hem over de bodem te kunnen trekken – de meest uiteenlopende dingen gemaakt. Een plantenhanger, bijvoorbeeld, en tuinlampen. Ik laat dit soort dingen tijdens mijn verhaal ook zien aan de bezoekers. Je kunt wel alles uit de winkel halen, maar eigenlijk is het veel leuker (en duurzamer) om het zelf te maken van iets wat je vindt.
Briefjes uit flessen
Flessenpost blijft ook altijd iets bijzonders. Het is een ongeschreven regel dat je altijd reageert als je een briefje met adres in een fles vindt. Een paar jaar geleden kwamen nog twee jonge Duitse vrouwen naar het museum, omdat ze in hun krant hadden gelezen dat hun flessenpost bij ons in de jutterij hing. Die brief hadden ze 22 jaar eerder als kind geschreven en wij hadden de vondst natuurlijk al die tijd bewaard!
